Στο πλαίσιο των περικοπών που επιβάλλει η εγκληματική πολιτική των επαίσχυντων Μνημονίων και της τρόικας, καταργούνται τα σχολεία Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης!

Τα σχολεία αυτά δεν απευθύνονται μόνο σε παιδιά μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα. Σε μεγάλο ποσοστό έχουν μαθητές από «μικτές» οικογένειες ή και παιδιά με Έλληνες και τους δύο γονείς τους.

Θα επανέλθουμε με αναλυτικότερη ανάρτηση στο σοβαρό αυτό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι οικογένειες πολλών μαθητών.

Αναφέρουμε προς το παρόν ότι στην Πρωτοβάθμια εκπαίδευση υπάρχουν δύο τέτοια σχολεία στην Αττική, ένα στην Αλσούπολη (Ν. Ιωνία) και ένα στο Παλιό Φάληρο (ατύπως κι άλλο ένα στο Γκάζι).

Τα σχολεία αυτά έχουν τάξη «υποδοχής» όπου μπορούν να ενταχθούν αρμονικά στο σχολικό περιβάλλον παιδιά που δεν ξέρουν τη γλώσσα. Είναι προφανές ότι άμα καταργηθούν τα διαπολιτισμικά σχολεία, πολλά από τα παιδιά αυτά δεν θα μπορέσουν να ενταχθούν σε «κανονικό» σχολείο με αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση και τελικά την αποκοπή τους από το σχολείο.

Μάθαμε ότι στο Παλιό Φάληρο ο αντιδήμαρχος Παιδείας(!) έδωσε περιθώριο μιας εβδομάδας στους αναστατωμένους γονείς «να τον μεταπείσουν» από την απόφασή του να καταργήσει το σχολείο! Το τελεσίγραφο αυτό εκπνέει αύριο Παρασκευή.

Με ενδιαφέρον αλιεύσαμε ένα παλαιότερο σχετικό κείμενο στην εφημερίδα ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΑΝΑΠΟΔΑ της Νέας Σμύρνης –περιοχή από την οποία φοιτούν αρκετά παιδιά στο Δημοτικό Σχολείο Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης Παλαιού Φαλήρου.

Το παραθέτουμε σαν δείγμα του πώς σκέφτονται Έλληνες γονείς που επιλέγουν να στείλουν τα παιδιά τους σε διαπολιτισμικό σχολείο –κάτι που αυτομάτως καταρρίπτει το πρόσχημα της «γκετοποίησης» που χρησιμοποιούν οι τηλεκατευθυνόμενοι εγκέφαλοι που θέλουν να κλείσουν τα σχολεία αλλά και τα σπίτια μας.

Ψάχνοντας για σχολείο

 

Με μια ομάδα γονιών, που τα παιδιά μας θα πάνε την επόμενη χρονιά στο δημοτικό, είχαμε ξεκινήσει από καιρό να προβληματιζόμαστε  σχετικά με την επιλογή του σχολείου.

Ο προβληματισμός γινότανε εντονότερος, όσο προχωρούσαν τα μέτρα της κυβέρνησης –αποτέλεσμα των επιταγών του μνημονίου.

Η παιδεία υποβαθμίζεται, το υπουργείο τείνει να μηδενίσει το κόστος λειτουργίας των σχολείων, κλείνει και συγχωνεύει σχολεία. Δημιουργεί σχολεία – στρατόπεδα 300 παιδιών υποβαθμίζοντας τις συνθήκες διαβίωσής τους μέσα σε αυτά.  Προετοιμάζει ανθρώπους χωρίς κριτική σκέψη, που το μυαλό τους θα λειτουργεί σαν βάση δεδομένων, υπάκουους και υποταγμένους στις επιλογές της αγοράς.

Οι καταργήσεις, υποβιβασμοί και οι συγχωνεύσεις σχολείων είναι γεγονός.

Ήδη καταργήθηκαν τα αθλητικά σχολεία, ενώ στο στόχαστρο είναι η κατάργηση των μουσικών, των καλλιτεχνικών, των διαπολιτισμικών, και ως δείγμα της άκρατης αναλγησίας και ισοπέδωσης, το σχολείο κωφών και τυφλών, στα πλαίσια των περικοπών των δαπανών.

Οι γονείς και τα παιδιά καλούνται, να επιλύσουν μόνοι το πρόβλημα της εκπαίδευσης χωρίς καμία στήριξη.

Ο φόβος για το αύριο, για την επιβίωση μεταφέρεται από την κοινωνία στα παιδιά, και τα παιδιά δεν μπορούν πλέον να ελπίζουν. Και όσο η ελπίδα ψαλιδίζεται, τόσο ο φόβος μεγαλώνει. Και όσο πιο φοβισμένος είναι κάποιος, τόσο αφήνει την ζωή του στους άλλους, τόσο περισσότερο καθοδηγούμενος και στείρος γίνεται.

Ο λόγος που το υπουργείο είχε πρόθεση να καταργήσει τα διαπολιτισμικά σχολεία, είναι ότι αυτά έχουν γίνει γκέτο, όταν παράλληλα χρηματοδοτεί με ψίχουλα τα σχολεία, και η προπαγάνδα της ξενοφοβίας και του ρατσισμού αναπτύσσεται ραγδαία.

Σε εμάς, τουλάχιστον, αυτά τα γεγονότα, δημιουργούν αγανάκτηση, καθώς διαπιστώνουμε ότι οι κλίσεις, οι ιδιαιτερότητες, οι προσωπικές επιλογές, τα ενδιαφέροντα  των παιδιών δεν θα μπορούν, όχι πως μέχρι σήμερα ευνοούνταν, να έχουν καμία ελπίδα έκφρασης. Γυρνάμε χρόνια πριν, τότε που κάθε διαφορετική στάση τιμωρούνταν με ξύλο, αποβολή, προσβολή της προσωπικότητας. Μόνο που τώρα ο χάρακας και η τιμωρία του αυταρχικού δασκάλου, του παρελθόντος, αντικαθίσταται από την ψυχολογική βία για το κυνήγι της ατομικής επιτυχίας, ένας στόχος ανταγωνιστικός και αδιέξοδος. Και το φάντασμα που πλανιέται, πια, πάνω από εμάς είναι η ανασφάλεια.

Εμείς θέλουμε τα παιδιά μας, να έχουν ελεύθερη και κριτική σκέψη, να μην έχουν παρωπίδες, να χαίρονται τη ζωή.  Να μπορέσουν να αποφασίσουν ελεύθερα για το μέλλον τους και να γνωρίσουν τον κόσμο πέρα από τα σύνορα των κρατών και των φραγμών της σκέψης.

Έτσι εφόσον ζούμε σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία, τα διαπολιτισμικά σχολεία θα μπορούσαν να είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στους μετανάστες και στους κατοίκους της κάθε περιοχής. Μπορούν να γίνουν το μέσο για την μεταβίβαση και την γνωριμία της κουλτούρας του ενός στη ζωή του άλλου. Τα παιδιά να γνωρίσουν τους συγκατοίκους τους στη Γη.

Όταν επισκεφτήκαμε το διαπολιτισμικό σχολείο του Παλαιού Φαλήρου, είδαμε τα παιδιά να παίζουν στην αυλή χαρούμενα, να εκφράζονται ελεύθερα, να μας συμπεριφέρονται με άνεση, σα να μας ήξεραν, και την δασκάλα να τους φέρεται με τρυφερότητα και σεβασμό.

Γνωρίσαμε δασκάλους ανοιχτόμυαλους, με υψηλό επίπεδο εκπαίδευσης και με διάθεση για την δουλειά τους. Επίσης διαπιστώσαμε την τεράστια προσπάθεια που κάνουν, αλλά και την αγάπη τους προς τα παιδιά. Όταν μιλούσαν για τα παιδιά έλεγαν «τα παιδιά μας».

Μας δημιουργήθηκε η αίσθηση του ασφαλούς περιβάλλοντος, η οποία ισχυροποιήθηκε όταν μας ενημέρωσαν ότι στο σχολείο λειτουργούν προγράμματα ενάντια στη βία και τον ρατσισμό, σε μια εποχή που η βία στα σχολεία, παίρνει δυστυχώς τέτοιες διαστάσεις, που προς το παρόν βλέπουμε μόνο την κορυφή του παγόβουνου.

Επίσης γνωρίζουμε ότι τα παιδιά διαφορετικών εθνικοτήτων συνεργάζονται, συνυπάρχουν και εξελίσσονται, χωρίς προβλήματα, τουλάχιστον χωρίς περισσότερα προβλήματα σε σχέση με τα άλλα σχολεία. Κάποια από τα παιδιά που φοίτησαν στο σχολείο, ιδιαίτερα αυτά που ήταν εκεί από την πρώτη τάξη, είναι σήμερα στο Πανεπιστήμιο.

Βέβαια τα προβλήματα της λειτουργίας του σχολείου είναι σοβαρά, απ’ όσο ξέρουμε η χρηματοδότηση για βασικές λειτουργικές ανάγκες είναι ελάχιστη. Αλλά αυτά θα τα γνωρίσουμε στο άμεσο μέλλον, εκ των έσω, και τότε θα είμαστε σε θέση να αναφερθούμε  διεξοδικότερα.

Εμείς αποφασίσαμε να στείλουμε τα παιδιά μας σε αυτό το σχολείο, όχι για να «καπελώσουμε» τους μετανάστες, αλλά γιατί θέλουμε τα παιδιά μας να έρθουν σε επαφή με άλλους πολιτισμούς και κουλτούρες, γιατί ένα σχολείο που ξέρει να σέβεται την διαφορετικότητα των πολιτισμών σαφώς και μπορεί περισσότερο από κάθε άλλο να σέβεται και τις ιδιαιτερότητες, τις κλίσεις, τις επιλογές και τις ανάγκες του καθενός χωριστά. Έτσι όταν ζουν σε ένα περιβάλλον το οποίο σέβεται το κάθε παιδί και τις δικές του ανάγκες θα μάθουν και τα δικά μας παιδιά να σέβονται την διαφορετικότητα, να μην φοβούνται το ξεχωριστό, το άγνωστο, να μάθουν να το προσεγγίζουν, και να θελήσουν το γνωρίσουν.

 

Κατερίνα Στούπα

 

Popularity: 4% [?]